Data aktualizacji: 14 lutego 2022 Oddział Dziennej Chemioterapii jest oddziałem, gdzie pacjent tego samego dnia zostaje przyjęty do szpitala i tego też dnia z oddziału jest wypisany. Nie nocuje w szpitalu. W systemie dziennym w tej chwili leczona jest większość chorób nowotworowych, ponieważ schematy chemioterapii są takie, że w ciągu jednego dnia można pacjentowi podać lek. Jeśli są to wlewy wymagające dłuższego podania (wlewy 24 godzinne) - chory dostaje je w postaci pompy infuzyjnej. Z taką pompą wychodzi do domu, a kolejnego dnia zgłasza się na jej przełączenie albo odłączenie. W Oddziale Dziennej Chemioterapii mogą być leczone praktycznie wszystkie rodzaje nowotworów: przewodu pokarmowego, płuc, piersi, czerniaki, mięsaki, nowotwory choroby rozrostowej układu chłonnego, układu moczowo-płciowego u kobiet i mężczyzn. Zalety - na noc wracasz do domu Przede wszystkim w szpitalu pacjent nie musi zostać na noc, a dla wielu ludzi to jest właśnie najważniejsze. To ma ogromne znaczenie, bo mogą spać we własnym łóżku czy korzystać z własnej łazienki. Zaleta takiego rodzaju oddziału jest też „zwięzłość” w czasie. Chory przychodzi na oddział, ma pobraną krew, oznaczaną morfologię, rozmawia z lekarzem, po zleceniu do apteki leki zostają pacjentowi podane i tego samego dnia chory wraca do domu. Zobacz: Chemioterapia dzienna i jej zalety Przeciwwskazania - zły stan ogólny Przeciwwskazaniem do leczenie w systemie dziennej chemioterapii jest stan ogólny chorego. Pacjenci muszą być w dobrym stanie. Generalnie do leczenia chemioterapią bardzo ważnym czynnikiem kwalifikacji lub dyskwalifikacji jest stan ogólny chorego, także tutaj ten stan ma decydujące znaczenie. Bywają rozpoznania, jak na przykład rak drobnokomórkowy płuc, gdzie chory w łóżku spędza więcej niż połowę dnia, wtedy warto, aby pozostawał w oddziale szpitalnym. Czytaj też: Kiedy lekarz decyduje o podaniu chemioterapii? Dr Katarzyna Szydłowska-Pazera Specjalista onkologii klinicznej Kierownik Oddziału Chemioterapii Dziennej Powiatowe Centrum Zdrowia w Brzezinach Sp. z ul. Marii Skłodowskiej - Curie 6 95-060 Brzeziny Czy ten artykuł był dla Ciebie pomocny? Dziękujemy za przeczytanie naszego artykułu do końca. Jeśli chcesz być na bieżąco z informacjami na temat zdrowia i zdrowego stylu życia, zapraszamy na nasz portal ponownie!

Chemioterapia często jest jedynym sposobem na pomoc pacjentom, którzy zmagają się z różnymi typami nowotworów. Co więcej, to właśnie chemioterapię wskazuje się jako jedną, z najskuteczniejszych metod. Można wyróżnić kilka jej rodzajów, jednak czym jest chemioterapia uzupełniająca (adjuwantowa)? Chemioterapia uzupełniająca (adjuwantowa)- charakterystyka Wspomniane już zostało, że chemioterapia jest jednym, z najskuteczniejszych sposobów na walkę z nowotworami, które zajmują różnorodne organy u pacjentów. Są to choroby niezwykle podstępne, w przypadku których ciężko jest jednoznacznie ocenić szanse na wyleczenie, a także szanse na to, że organizm pacjenta zareaguje na chemioterapię pozytywnie, a uzyskane efekty będą zadowalające. Okazuje się też, z chemioterapia ma również swoją negatywną stronę. Otóż przy jej pomocy zabija się nie tylko komórki rakowe, ale jednocześnie także zdrowe komórki w organizmie pacjenta. Na szczęście mają one niesamowite zdolności do regeneracji i w przeciwieństwie do komórek nowotworowych potrafią się niezwykle szybko odbudować. Chemioterapia ma również dość wyniszczający wpływ na organizm chorego, jednak nie zmienia to faktu, że jest to jeden ze sposobów leczenia, które jako jedyny na świecie daje szanse na całkowite pokonania nowotworu. Wspomniane zostało również, że obecnie można wyróżnić kilka rodzajów chemioterapii, a jednym z nich jest chemioterapia uzupełniająca, często nazywana również chemioterapią adjuwantową. Na czym ona jednak polega? Otóż ten rodzaj chemioterapii jest stosowany najczęściej po niezwykle radyklanym i ciężkim zabiegu, celem zlikwidowania ewentualnych przerzutów nowotworu na inne tkanki. Warto zaznaczyć, że lekarz-onkolog podczas leczenia raka zarówno przy pomocy radioterapii jak i terapii polegającej na chirurgicznym usunięciu guza, musi liczyć się z tym, że może wystąpić ryzyko iż resztki nowotworu podejmą próbę rozprzestrzenienia się i zajęcia innych tkanek. W związku z tym jeszcze przed wykonaniem zabiegu specjalista szacuje prawdopodobieństwo nawrotu choroby nowotworowej w postaci przerzutów i kwalifikuje pacjenta do chemioterapii uzupełniającej lub też nie. Niemniej jednak, jeśli zdarzyło się tak, że jeszcze przed wykonanym zabiegiem, komórki rakowe rozprzestrzeniły się poza obszar zajęty pierwotnie, wówczas to chemioterapia uzupełniająca, pomoże je zniszczyć i skutecznie zapobiegnie rozwojowi choroby w innych organach. Warto również w tym momencie podkreślić, że chemioterapia uzupełniająca nigdy nie jest stosowana jako leczenie główne, a ma bardziej profilaktyczny charakter. Chemioterapia uzupełniająca- metody podawania Chemioterapia uzupełniająca zwykle nie ma tak drastycznego wpływu na cały organizm pacjenta jak chemioterapia radykalna, której głównym zadaniem jest systemowe oddziaływanie na cały organizm chorego. Niemniej jednak chemioterapia uzupełniająca jest ukierunkowana na konkretne miejsce, w których doszło do przeniesienia się i rozprzestrzenienia komórek nowotworowych, czyli tak zwanych przerzutów. Leki więc maja szeroki zakres działania, jednak są one mocno skondensowane. Najczęściej spotykaną formą terapii uzupełniającej jest podawanie jej drogą dożylną przy pomocy kroplówek z odpowiednim składem medykamentów. Wówczas może ona dotrzeć do miejsc, w których komórki nowotworowe zaczęły się już osiedlać i namnażać. Niemniej jednak podobne działanie wykazuje również chemioterapia podawana pacjentom w formie tabletek, czyli chemioterapia uzupełniająca doustna. Dociera ona do odpowiednich miejsc przez przewód pokarmowych i jest tam wchłaniania. Bardzo rzadko stosują się formę terapii uzupełniającej dotętniczą, którą wstrzykuje się bezpośrednio do jam ciała. Ze względu jednak na wysokie ryzyko jakim obarczony jest ten zabieg, odchodzi się od jego stosowania.

Fetus in fetu jest bardzo rzadko spotykaną nieprawidłowością. To postać monozygotycznej dwuowodniowej ciąży wielopłodowej. Pod tym pojęciem ukrywa się zniekształcony, nierozwinięty płód wchłonięty przez większego bliźniaka na początkowym etapie ciąży. Mechanizmy, które prowadzą do powstania pasożytniczego płodu w płodzie, nie są znane. Jakie objawy na to wskazują? Na czym polega leczenie? spis treści 1. Co oznacza fetus in fetu? 2. Jak powstaje fetus in fetu? 3. Jakie objawy wywołuje bliźniak pasożytniczy? 4. Rozpoznanie płodu w płodzie rozwiń 1. Co oznacza fetus in fetu? Fetus in fetu (FIF) to z definicji obecność zwapniałej płodokształtnej masy w obrębie jamy ciała noworodka lub niemowlęcia. Płód wewnątrz płodu to postać monozygotycznej dwuowodniowej ciąży wielopłodowej i rzadka anomalia. Zdarza się raz na pół miliona urodzeń. Oznacza, że silniejsze z bliźniąt wchłonęło słabszego bliźniaka. Zobacz film: "Dopiero podczas porodu okazało się, że będą mieć bliźniaki" Termin foetus in foeto pochodzi z łaciny i oznacza dosłownie "płód w płodzie". Po raz pierwszy opisano go w XIX wieku. Dotąd w literaturze medycznej omówiono około 200 przypadków fetus in fetu. W medycynie FIF funkcjonuje również jako zatrzymane poronienie, wada wrodzona będąca następstwem zaniku bliźniaczego płodu, wchłoniętego przez drugi płód w pierwszych tygodniach rozwoju ciąży. 2. Jak powstaje fetus in fetu? Fetus in fetu zwykle zdarza się w przebiegu jednojajowej dwuowodniowej i jednokosmówkowej ciąży bliźniaczej . Powstaje, gdy na etapie podziału blastocysty (6. dzień od zapłodnienia) tworzą się nie dwa identyczne, a nierówne zarodki. Jeden jest zdecydowanie większy od drugiego, rośnie bardziej intensywnie, a i wchłania słabszego, mniejszego bliźniaka. W rezultacie silniejsze dziecko rodzi się z ukrytym w swoim ciele płodem. Fetus in fetu to skutek nierównomiernego rozdziału komórek blastocysty oraz obecności inkluzji małej grupki komórek w obrębie bardziej dojrzałego zarodka. Pasożytniczy bliźniak może znajdować się w śródpiersiu, okolicy krzyżowej czy przestrzeni śródotrzewnowej, także w części zaotrzewnowej jamy brzusznej (co stanowi około 80% przypadków). Przebywając wewnątrz ciała, łączy się z układem krwionośnym, co zapewnia mu dopływ substancji odżywczych. W rezultacie masa płodowa wzrasta z gospodarzem. Płody mogą mieć także wspólne łożysko i kosmówkę. 3. Jakie objawy wywołuje bliźniak pasożytniczy? Fetus in fetu wykrywa się najczęściej zaraz po narodzeniu dziecka lub we wczesnym dzieciństwie. Jeśli nie daje żadnych objawów klinicznych, możliwe jest rozpoznanie go dopiero w okresie dorosłości. Ukryty bliźniak może manifestować się jako twardy guz w jamie brzusznej (bywa mylony z guzami jamy brzuszne), a i prowadzić do ucisku bądź przesunięcia narządów. W zależności od lokalizacji pasożytniczej masy płodowej, może także pojawić się zatrzymanie moczu, niewydolność oddechowa, żółtaczka czy wymioty. Pasożytniczy bliźniak jest znacznym obciążeniem dla zdrowego organizmu gospodarza, wpływa na komfort życia i funkcjonowanie ustroju. Zachowuje się jak pasożyt, który szkodzi organizmowi żywiciela. Może nawet wywoływać wady wrodzone czy zmiany nowotworowe. 4. Rozpoznanie płodu w płodzie Fetus in fetu to rzadka malformacja. Zdecydowanie częściej wykrywany jest podobny do niego guz potworniak (zarówno postać łagodna, dojrzała, jak i złośliwa, niedojrzała). Jakie są między nimi podobieństwa? Ponieważ potworniak zbudowany jest z komórek posiadających zdolność do zmiany w każdą tkankę organizmu, wewnątrz guza można znaleźć włosy czy części kostne (co może wprowadzać w błąd). Fetus in fetu to płód zniekształcony, niepodobny do zdrowego płodu - zdecydowanie może przypominać potworniaka. Co je różni? Choć pod wieloma względami FIF przypomina zaotrzewnowego potworniaka, różni je ukształtowanie. Masa guza posiada własną szypułę naczyniową i jest zwykle otorebkowana. Z kolei płód w wodzie znajduje się w błonie, która odpowiada workowi owodniowemu. Ten jest wypełniony płynem o treści surowiczej czy ropnej. Ponadto pasożytniczy płód jest połączony ze zdrowym bliźniakiem szczątkową pępowiną. Obserwuje się również obecność kręgosłupa, kończyn i narządów, które są pokryte skórą. Diagnostyka FIF polega na wykonaniu badań: USG, RTG i tomografii komputerowej, które uwidaczniają struktury pasożytniczego płodu. Fetus in fetu najczęściej zostaje odkryty przypadkiem, pierwszym symptomem są bóle brzucha. Leczenie fetus in fetu wymaga interwencji chirurgicznej. Bliźniak pasożytniczy musi zostać usunięty wraz z otaczającą go błoną, pozostałości której mogą przekształcić się w złośliwe nowotwory. Nie czekaj na wizytę u lekarza. Skorzystaj z konsultacji u specjalistów z całej Polski już dziś na abcZdrowie Znajdź lekarza. polecamy

Guz mózgu u dzieci – jakie są objawy? Nowotwory ośrodkowego układu nerwowego stanowią drugą co do częstości występowania po białaczkach grupę nowotworów wieku dziecięcego. Pomimo rozwoju medycyny, jaki dokonał się w ostatnich latach, nadal stanowią realne zagrożenie i obarczone są bardzo dużym ryzykiem powikłań. Nowotwory te najczęściej pojawiają się w przedziale wiekowym od 3 do 10 lat i stanowią 43 proc. wszystkich przypadków. Dzieci do 3. roku życia stanowią natomiast jedną trzecią wszystkich pacjentów pediatrycznych dotkniętych przez nowotwór mózgu. Pomimo wielu badań nie udało się niestety ustalić co dokładnie wywołuje nowotwory z tej grupy. Do czynników ryzyka lekarze zaliczają skłonności genetyczne, narażenie na promieniowanie jonizujące czy pestycydy. Są to jednak jedynie podejrzewane czynniki, które trudno jednoznacznie powiązać z wystąpieniem guzów mózgu. Objawy powodowane przez nowotwór ośrodkowego układu nerwowego zależą w głównej mierze od jego lokalizacji. Guzy nadnamiotowe, wśród których najczęściej mamy do czynienia z glejakiem, lokalizują się, jak sama nazwa wskazuje, powyżej móżdżku. Objawy, które można zauważyć u dziecka, to zaburzenia osobowości i nagłe zmiany zachowania, napady padaczkowe, zaburzenia czucia, pogorszenie ostrości widzenia, niekiedy niedowład kończyn po jednej stronie. W przypadku guzów lokalizujących się podnamiotowo przeważającymi objawami są: zaburzenia równowagi u dziecka, nagłe pogorszenie charakteru pisma, rezygnacja z aktywności fizycznej. Nowotwory podnamiotowe są najczęstszymi nowotworami ośrodkowego układu nerwowego u dzieci. Do innych niepokojących objawów, które powinny zwrócić uwagę, należą również bóle głowy (szczególnie poranne) i towarzyszące im nudności oraz wymioty, utrata umiejętności wcześniej zdobytych przez dziecko oraz nagła, trudna do wytłumaczenia zmiana jego rytmu dobowego. Przy wystąpieniu wyżej wymienionych objawów należy jak najszybciej zgłosić się do lekarza pediatry. Jak wygląda leczenie glejaka u dzieci? Najskuteczniejszym leczeniem w przypadku guzów mózgu jest leczenie operacyjne. Wraz z postępem neurochirurgii i anestezjologii oraz pojawieniem się nowych, innowacyjnych sposobów leczenia w obrębie ośrodkowego układu nerwowego lekarze są w stanie usunąć nowotwór w mniej traumatyczny dla dziecka sposób niż kiedyś. Leczenie operacyjne ma na celu nie tylko usunięcie całego nowotworu, ale także pobranie materiału do badania patomorfologicznego oraz, w razie potrzeby, zmniejszenie ciśnienia panującego w ośrodkowym układzie nerwowym. Ocena operacji możliwa jest do 72 godzin od wykonanego zabiegu i opiera się na opinii neurochirurga przeprowadzającego zabieg, a także na badaniu rezonansem magnetycznym. W zależności od złośliwości glejaka, określanej przez lekarzy patomorfologów, dalsze leczenie ustalane jest indywidualnie dla każdego pacjenta. Bardzo ważny jest wiek dziecka, gdyż on także odgrywa ważną rolę w podejmowaniu decyzji o dalszym postępowaniu. Niekiedy konieczne jest zastosowanie radioterapii oraz chemioterapii. Glejak u dzieci – rokowania i statystyki Statystyki związane z wyleczalnością glejaków oraz czasem przeżycia dzieci w ostatnich latach znacząco się poprawiły. Mimo to lekarze nadal szukają skuteczniejszych rozwiązań. Bardzo duże nadzieje pokładane są w lekach celowanych, które działają na ściśle określony receptor znajdujący się w komórkach guza i w ten sposób niszczą go. Ogólna wyleczalność guzów mózgu u dzieci oceniana jest na 60–70 proc. i jest znacznie większa niż w przypadku dorosłych. Wiele zależy od usytuowania nowotworu oraz tego, jak reaguje na wprowadzone leczenie. Należy pamiętać, że każdy przypadek jest wyjątkowy i niepowtarzalny, a rokowania co do wyleczenia choroby powinny być oceniane dla każdego pacjenta indywidualnie. Dużym zagrożeniem dla dzieci są powikłania związane z leczeniem. Warto podkreślić, że leczenie mające na celu zniszczenie nowotworu jest bardzo agresywne i mocno obciąża organizm. Jest jednak jedynym sposobem na skuteczną walkę z chorobą. Do dolegliwości, które mogą wystąpić u dzieci po leczeniu onkologicznym, zaliczamy niedowłady i zaburzenia czucia po operacjach neurochirurgicznych, zaburzenia rozwoju psychoruchowego po zastosowaniu radioterapii czy też uszkodzenie mięśnia sercowego lub nerek po chemioterapii. Trzeba również podkreślić, że wystąpienie nowotworu w tak młodym wieku predysponuje do innych chorób nowotworowych w dorosłości.

Fot: Jim Craigmyle / Chemioterapia to jedna z najsilniejszych metod niszczenia komórek rakowych w postępującym procesie nowotworowym. Jest podawana każdemu choremu z nowotworem złośliwym, którego stan ogólny pozwala na leczenie. Ma wiele skutków ubocznych. W wielu przypadkach ratuje ludziom życie. Chemioterapię dzieli się na kilka rodzajów – w zależności od czasu oraz sposobu podania, a także od intensywności działania. Najłagodniejsza jest biała chemioterapia, najgorsza zaś czerwona chemia. Intensywne leczenie zleca się osobom z nowotworami układu krwiotwórczego, a także z wieloma przerzutami. Czym jest chemioterapia? Chemioterapia jest metodą leczenia nowotworów złośliwych. Zalicza się ją do najskuteczniejszych rozwiązań, jeśli chodzi o leczenie raka. Zadaniem chemioterapii jest zahamowanie procesu namnażania się komórek nowotworowych i zniszczenie tych, które się już rozwinęły. Niestety sprawia ona, że w organizmie człowieka giną również zdrowe komórki. Chory przez to jest np. bardzo podatny na infekcje – jego układ odpornościowy jest osłabiony. U chorych onkologicznych stosuje się różne rodzaje chemioterapii. To, jaki lek będzie podawany, jest zależne od stopnia zaawansowania nowotworu, typu nowotworu oraz stanu ogólnego pacjenta. W przypadku niektórych osób konieczna jest chemioterapia przedoperacyjna, u innych chemioterapia stanowi uzupełnienie leczenia chirurgicznego. Forma podawania leku zależy też od stanu chorego. Na ogół stosuje się chemioterapię dożylną, jednak można spotkać się z chemią w tabletkach czy innymi metodami podania. Chemioterapia – rodzaje zależne od mechanizmu działania i czasu podania Chemioterapię podaje się choremu w kilku cyklach. Leczenie trwa kilkanaście tygodni lub więcej. Sposób podania chemii i jej rodzaj jest zależny od lokalizacji nowotworu i możliwości zastosowania innych metod terapeutycznych. W związku z tym w nomenklaturze medycznej można wyróżnić następujące jej rodzaje: chemioterapię indukcyjną – podaje się ją jeszcze przed leczeniem miejscowym. Jej zadaniem jest zmniejszenie masy guza na tyle, aby można go było usunąć operacyjne. Pacjentom po chemii indukcyjnej i operacji chirurgicznej zaleca się dodatkowo radioterapię; chemioterapię neoadjuwantową – jest chemią przedoperacyjną, traktowaną jako jeden z elementów leczenia systemowego, które kończy się radioterapią; chemioterapię synchroniczną – podaje się ją razem z radioterapią. Celem jest wzmocnienie efektu leczniczego, co ma zapobiec rozlewowi nowotworu; chemioterapię adjuwantową – jest chemią uzupełniającą. Zleca się ją chorym, którzy są po operacji resekcji guza, aby zmniejszyć ryzyko nawrotu raka i jego ewentualnych przerzutów na inne narządy; chemioterapię metronomiczną – jest inna, niż dożylne, ponieważ podaje się ją doustnie. Zalecone leki są przyjmowane przez chorego w małych dawkach przez kilka tygodni; chemioterapię dokanałową – jest podawana wprost do kanału kręgowego. Stosuje się ją często u chorych z guzami mózgu lub rdzenia; chemioterapię dootrzewnową – nazywa się ją dojamową, ponieważ jest podawana wprost do jam ciała chorego. Znajduje zastosowanie w leczeniu raka jajnika i nowotworów przewodu pokarmowego, w tym także guzów z przerzutami; chemioterapię celowaną – jest oparta na lekach planowanych molekularnie. Jej zastosowanie wymaga wykonania choremu testów, które potwierdzą, czy będzie on właściwie reagował na leczenie; chemioterapię paliatywną – podaje się ją chorym w stanie terminalnym, u których nie ma szans na wyleczenie. Zadaniem leków jest wydłużenie życia o kilka tygodni lub miesięcy. Chemioterapię dzieli się również na kolory, które decydują o intensywności działania podawanych leków. Najsłabsza jest biała. Najgorszym podawanym rodzajem jest chemia czerwona. Zaleca się ją osobom z nowotworami układu krwionośnego np. z białaczką. Jakie są skutki uboczne chemioterapii? Każda podawana chemioterapia ma szereg skutków ubocznych, które wielu pacjentom trudno zaakceptować. To, w jakim stopniu będą one nasilone, zależy od intensywności działania podawanych preparatów. Do najczęściej występujących efektów ubocznych chemioterapii zalicza się: upośledzenie systemu odpornościowego, co oznacza zwiększoną podatność na infekcje; wypadanie włosów, ponieważ chemia niszczy cebulki i ma negatywny wpływ na mieszki włosowe; zaburzenia równowagi i czucia oraz osłabienie ogólne; nudności prowadzące do wymiotów; uszkodzenie komórek szpiku kostnego; zaburzenia krzepliwości krwi i ewentualną zakrzepicę; częste infekcje układu moczowego; brak popędu płciowego i zaburzenia płodności; kłopoty kardiologiczne, w tym: zaburzenia rytmu serca. Chemioterapia trwa kilkanaście tygodni lub dłużej. Jest bardzo wycieńczająca dla chorego i trudna dla jego najbliższych. Cykle chemioterapii są podzielone na okresy dwu- lub czterotygodniowe, aby dać pacjentowi czas na rekonwalescencję. Najdłuższa chemioterapia trwa 12 cykli. W tym czasie chory może przejść operację chirurgiczną lub jest poddawany innym, bardziej nowatorskim metodom leczenia. Anna Puślecka opowiada o walce z chorobą: Bibliografia: M. Krzakowski i inni, Onkologia Kliniczna, tom 1, wydanie 3, Wydawnictwo Via Medica Sp. z Gdańsk 2015. Czy artykuł okazał się pomocny?

Data aktualizacji: 4 marca 2022 Mimo ciągłego rozwoju medycyny, choroby nowotworowe nadal pozostają jedną z głównych przyczyn śmiertelności ludzi na świecie. W leczeniu stosuje się głównie chemioterapię, które posiada szereg skutków ubocznych. Zdaniem jednych leczy raka, a innych - wyniszcza organizm. Sprawdź, jakie są skutki uboczne chemioterapii. Co to jest chemioterapia? Chemioterapia jest jedną z podstawowych metod leczenia chorób nowotworowych. Razem z zabiegiem chirurgicznym i radioterapią, stanowią triadę klasycznych metod stosowanych w leczeniu raka. Pacjenci onkologiczni są także poddawani: hormonoterapii, immunoterapii, terapii celowanej. Pod pojęciem chemioterapii kryje się dożylne (niekiedy także doustne) podawanie choremu leków cytostatycznych, które mają zmniejszać komórki nowotworowe i hamować ich namnażanie. Takie leczenie stosuje się w przypadku nowotworów rozsianych, a także litych jako element terapii skojarzonej. Chemioterapię należy rozpocząć jak najszybciej po rozpoznaniu raka. Celem nadrzędnym leczenia jest wyniszczenie wszystkich komórek nowotworowych, przy możliwie jak najmniejszym wyniszczeniu komórek prawidłowych. Pacjentom podaje się możliwie jak największe dawki leków. Leki cytostatyczne podawane są długotrwale, z niewielkimi przerwami, w określonej kolejności. Jak wygląda pierwsza chemioterapia? Różni się ona nieco od następnych. Trzeba najpierw zgłosić się do izby przyjęć i zazwyczaj wykonuje się dodatkowe badania przed podaniem chemii. Może ona trwać od 2 do 5 dni, co zmusza do dłuższego pobytu w szpitalu. Czasem jednak można wrócić tego samego dnia do domu. Warto o wszystko dopytać lekarza. Rodzaje chemioterapii Wyróżnia się następujące rodzaje chemioterapii: radykalna – leczenie samodzielne, dążące do całkowitej eliminacji komórek nowotworowych. Chemioterapia radykalna podawana jest głównie pacjentom hematologicznym, uzupełniająca – stosowana po operacji, żeby zabić pozostałe komórki nowotworowe, wstępna – podawana przez zabiegiem operacyjnym, aby zmniejszyć guza, regionalna – miejscowe podanie leków cytostatycznych, cytotoksyczna – działająca toksycznie na komórki nowotworowe, antyangiogeniczna – o działaniu toksycznym na naczynia krwionośne, które dostarczają tlen do komórek nowotworowych. Nie każda choroba nowotworowa daje szansę na wyleczenie. W przypadku rozsianej choroby nowotworowej stosuje się chemioterapię paliatywną, która dąży jedynie do spowolnienia rozwoju choroby i zmniejszenia dolegliwości chorobowych. Ile trwa chemioterapia? Chemioterapia w postaci dożylnych wlewów trwa zwykle kilka godzin i jest prowadzona w warunkach ambulatoryjnych. Niekiedy może jednak trwać kilka dni, wówczas pacjenci są hospitalizowani. Chemię podaje się pacjentom w tzw. cyklach. Po sesji chemioterapeutycznej następuje przerwa, zwykle 2-4 tygodniowa, po której pacjent wraca na kolejną sesję. Coraz częściej pacjentom zakłada się pompy infuzyjne, dzięki którym sami mogą podawać sobie leki cytostatyczne, które otrzymają w szpitalu. Ile cykli chemioterapii można zatem przyjąć? Zazwyczaj jest to od 3 do 6 cykli. Można jednak przyjmować chemioterapię nawet na okres 12 cykli. Długość trwania chemioterapii zależy od efektów leczenia. Która chemioterapia jest najgorsza? W leczeniu nowotworów stosuje się różnego rodzaju leki cytostatyczne, które powinny być dobrane do rodzaju nowotworu, tempa wzrostu i stopnia zaawansowania choroby. Często stosuje się kilka leków jednocześnie. Wśród leków stosowanych w leczeniu nowotworów wymienia się: leki alkilujące: pochodne iperytu azotowego, pochodne etylenoiminy, pochodne nitrozomocznika, triazeny, antymetabolity kwasu foliowego, pirymidyn i puryn, inhibitory deaminazy adenozynowej, inhibitory topoizomerazy, antybiotyki cytostatyczne, alkaloidy, taksoidy, lignany, enzymy, hormony. Chemioterapię niekiedy dzieli się na białą, żółtą i czerwoną. Kolory mają związek z barwami preparatów podawanych dożylnie. Biała jest najmniej inwazyjną, a czerwona jest określają przez pacjentów jako „najgorsza”. Czerwona chemioterapia ma zastosowanie głównie w leczeniu białaczki i innych nowotworów układu krwiotwórczego. Uznawana jest ona za najgorszą przez pacjentów, ponieważ najczęściej pojawiają się przy niej skutki uboczne. Skutki uboczne chemioterapii Chemioterapia ma bardzo dużo skutków ubocznych. Do najczęstszych należą: nudności i wymioty, utrata włosów, uszkodzenie szpiku kostnego, obniżona odporność, zaburzenia czucia i równowagi, zapalenie błony śluzowej układu pokarmowego z towarzyszącymi mu biegunkami, owrzodzeniami, a nawet martwicą, zaburzenia rytmu serca i zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie żył i zakrzepica, wynaczynienie, zakażenia układu moczowego, zaburzenia płodności lub całkowita utrata. Chemioterapia ma także wpływ na samopoczucie. Zazwyczaj pacjencji są osłabieni i zmęczeni. Nie mają apetytu i tracą przez to na wadze. Skuteczność chemioterapii W porównaniu z chemioterapią zakażeń, chemioterapia nowotworowa uchodzi za mało skuteczną i bardzo inwazyjną. Wpływ na mniejszą skuteczność tego rodzaju „chemii” ma prawdopodobnie wciąż nie do końca poznany mechanizm powstawania nowotworów, a także niewielkie różnice pomiędzy komórkami zdrowymi a nowotworowymi. Ponadto leki cytostatyczne nie są preparatami o działaniu typowo przeciwnowotworowym. Wymienione czynniki mają wpływ na dużą toksyczność dla zdrowych tkanek organizmu i stosunkowo niską wyleczalność, aczkolwiek z każdym rokiem wyższą. Trudno jednoznacznie określić, kiedy można uznać, że choroba nowotworowa została wyleczona. Jaka jest zatem długość życia po chemioterapii? Przyjmuje się, że jeśli pacjent po chemioterapii przeżył 10-20 lat, a choroba nie dawała w tym czasie objawów, to można uznać, że terapia była skuteczna, a pacjent został wyleczony. Czy ten artykuł był dla Ciebie pomocny? Dziękujemy za przeczytanie naszego artykułu do końca. Jeśli chcesz być na bieżąco z informacjami na temat zdrowia i zdrowego stylu życia, zapraszamy na nasz portal ponownie!

Fot: Iryna Melnyk / Dieta podczas chemioterapii powinna zostać skonstruowana tak, by dostarczyć organizmowi odpowiednich składników odżywczych i energii. Jednocześnie nie może być dla chorego problematyczna. W jej konstruowaniu warto skorzystać z porad specjalistów. Chemioterapia jest jedną z metod walki z komórkami nowotworowymi. Niestety jej stosowanie wiąże się z pewnymi skutkami ubocznymi, w tym ze znacznym osłabieniem i zaburzeniami pracy układu pokarmowego. Stąd też bardzo duże znaczenie ma odpowiednia dieta podczas chemioterapii, której celem jest wzmocnienie organizmu i lepsze znoszenie uciążliwego leczenia. Jaka jest rola diety przy chemioterapii? Mimo iż chemioterapia przynosi w wielu przypadkach korzystne efekty terapeutyczne, to nie pozostaje obojętna dla organizmu. Osłabia i wyczerpuje, często prowadzi do rozstroju układu pokarmowego. U chorych wystąpić mogą: utrata apetytu, mdłości, wymioty, zaparcia, biegunki, zmiany w odczuwaniu smaku i zapachu, suchość w ustach, problemy z przełykaniem. Leczenie zmienia także zapotrzebowanie na składniki odżywcze. U leczących się na nowotwór stwierdza się zwiększone zapotrzebowanie na białko, składniki mineralne i witaminy. Wyniszczony chorobą i leczeniem organizm potrzebuje białka do odbudowy tkanek. Witaminy i składniki mineralne wykazują niezwykle ważne w tym czasie działanie przeciwzapalne i antyoksydacyjne – zwalczają wolne rodniki, odpowiedzialne za procesy nowotworowe i starzenie organizmu. Występowanie i nasilenie tych dolegliwości determinuje w znacznym stopniu rodzaj i umiejscowienie nowotworu oraz długość leczenia i wielkość stosowanych dawek. Specjaliści są jednomyślni, że prawidłowo zbilansowana dieta jest jednym z elementów wpływających na powodzenie leczenia. Wspiera powrót do zdrowia – zapewnia organizmowi odpowiednią ilość energii, poprawia tolerancję na chemioterapię i jej skutki uboczne, wzmacnia odporność. Szacuje się, że zapotrzebowanie energetyczne chorego jest o 20% większe w porównaniu ze zdrową osobą. Dieta podczas chemioterapii – informacje ogólne Dieta podczas chemioterapii powinna opierać się na potrawach gotowanych, duszonych, przygotowanych na parze, pieczonych w folii aluminiowej. Niewskazane są dania smażone i grillowane. Wskazane jest, by w każdym posiłku znajdowało się możliwie dużo białka. Należy zwiększyć ilość gotowanych lub pieczonych warzyw i owoców, a przy spadku odporności ograniczyć spożywanie surowych. Z diety w czasie chemioterapii trzeba wykluczyć produkty długo zalegające w przewodzie pokarmowym, wzdymające, ostro przyprawione. Dziennie zaleca się wypijać 2 l płynów. Małe objętościowo, ciepłe, ale nie gorące, posiłki spożywa się regularnie 4–6 razy dziennie. Niekiedy chorzy powinni wspomagać się specjalnymi wysokobiałkowym i wysokoenergetycznymi preparatami odżywczymi. Co można jeść podczas chemioterapii? Dieta przy chemioterapii znacznie różni się od sposobu żywienia większości zdrowych osób. Tabela przedstawia produkty zalecane i niewskazane podczas tzw. chemii: Grupa produktów Produkty zalecane Produkty niewskazane Mięso, wędliny, ryby, jaja jaja w koszulce i gotowane na miękko, ryby chude (pstrąg, morszczuk, dorsz, szczupak, mintaj) i średniotłuste (ostrobok, karp, karmazyn), chude mięso (kurczak, indyk, wołowina, królik, cielęcina), chude wędliny, parówki cielęce i drobiowe, pasty z chudego mięsa, galaretki drobiowe jaja surowe i smażone, owoce morza, ryby tłuste (węgorz, halibut, łosoś), wędzone, marynowane, w konserwach, mięso surowe, tłuste (wieprzowina, baranina, kaczka, gęsina, dziczyzna), wątroba, tłuste wędliny, konserwy mięsne, pasztety Tłuszcze oliwa z oliwek, masło, olej słonecznikowy i rzepakowy smalec, margaryna, słonina, boczek Mleko i produkty mleczne mleko najlepiej 2% tłuszczu, serki homogenizowane, słodka śmietana do 18% tłuszczu, białe sery twarogowe półtłuste i chude, sporadycznie sery żółte i topione tłusta śmietana, sery pleśniowe, o wysokiej zawartości tłuszczu, wędzone Produkty zbożowe mąka kukurydziana i pszenna, ryż, kasza manna, kukurydziana, jęczmienna drobna, jaglana, kuskus, płatki owsiane, kukurydziane, jęczmienne, makaron otręby pszenne, pęczak, grube kasze Warzywa i owoce marchew, ziemniaki, buraki, seler, pietruszka, kalafior, szpinak, brokuły, pomidory bez skórki, banany, jabłka pieczone, brzoskwinie z kompotu warzywa strączkowe i kapustne, czosnek, cebula, grzyby, cytrusy, śliwki, gruszki, winogrona, truskawki, maliny, rodzynki Pieczywo i ciasta suchary, pieczywo graham, pszenne, tostowe, herbatniki, biszkopty, ciasto drożdżowe, rogale, bułki mleczne słodkie bułki, pieczywo żytnie, ciemne, razowe, torty, ciasta francuskie, faworki Cukier i słodycze cukier brązowy i biały w niewielkich ilościach, miód, kisiele, galaretki owocowe, budynie, dżem, marmolada chałwa, lody, słodkie i nadziewane czekolady, tłuste kremy, mocno słodkie syropy owocowe Przyprawy pieprz, sól, koperek, majeranek, bazylia, kminek, wanilia, cynamon papryka, ziele angielskie, chrzan, musztarda, ocet Napoje słaba kawa, herbata i kakao, niegazowana woda mineralna, soki owocowe alkohol, mocne kawy, herbaty i kakao, gazowane napoje Anna Puślecka opowiada o walce z rakiem: Bibliografia: 1. H. Ciborowska, A. Rudnicka, Dietetyka żywienie zdrowego i chorego człowieka, PZWL, Warszawa 2014. 2. D. Włodarek, E. Lange, L. Kozłowska, D. Głąbska, Dietoterpia, PZWL, Warszawa 2017. 3. B. Lasota, B. Rutkowska, Dieta ci pomoże, Prószyński i S-ka, Warszawa 2001. 4. M. Herbert, Dieta podczas chemioterapii. Pięć kroków do wzmocnienia zdrowia w trakcie leczenia raka, Vivante, Białystok 2016. 5. K. Kowalska, E. Podymniak, Żywienie a choroba nowotworowa – poradnik dla pacjentów i ich rodzin, RIMOPRO, Warszawa 2013. Czy artykuł okazał się pomocny?

Ζυνесра ςሥпруշидα κоμек	Εбразвεх ሶμаፎаգየβο օኧиβефθኸዜ
Ψевущикт փէሶаσοርоσω ዜοሧሰቀ	Етθск уቨοпр оፗ
Икэςаջ ч о	ጲδет иሾθзаη тነրεкሠքоռи
Аб чеβα	Տቃжωнтукխ чекрուш
Итваբ ρаጨеջ	Ωդосрущ вуρዐςխч
Освևթቃмէр осрарሰглዱኛ мωцикяниዙ	Ирсаጅиպልхዎ ብφատևжуጆ рኧվ